سه تار

آفتاب از چهره ی ما ترسید

علیرضا — Tue, 12 May 2009 11:50:29 GMT

بدان اینجا کسی هرگز چراغی بر نخواهد کرد

قبای ژنده و پوسیده ی ما نیز

به رخت آویز اینها سر نخواهد کرد

من آنجا نیک دانستم که هرگز باز نایم سوی آن میدان
میان آن کویر خشک و جانفرسان
میان سایه های کوته و سوزان
میان گله های بی سگ و چوپان

دلم برات تنگ شده بود

منتظرت اینجا نشسته بودم!!!

(بدون عنوان)

علیرضا — Sun, 29 Mar 2009 13:29:02 GMT

آه از این بازی نازیبای بی‏فرجام
میان بودن و نابودن یک فرصت دیگر
ببخشم یا نبخشم...
مساله این است!

(بدون عنوان)

علیرضا — Wed, 11 Feb 2009 09:19:42 GMT

ردیف شب را بگیر و موسیقی

با پیچک بیا به بلند آفتاب

و روی تپه های من چادر بکش

بر ماهوت و مه لقای قدیم ، بی بی های

گرفته و درزهایی که از خرافه پر می شد

دسته های عزا دنبال من اند

قرقچی های شمس العماره دنبال من اند

خواجه سرایان شاه دنبال من اند

دستی بکش و پاکم کن از قاب عکس چوب

بخارا !

می رویم تا می رویم و تا می رویم سیاهی

روئیده و بریده و تاریک ...

ماه نگار

علیرضا — Mon, 29 Dec 2008 13:42:38 GMT

مرد زل زده به پنجره. آبشار موهای لخت سیاه دختر پاشیده روی صفحه‌ی سفید نقاشی. باد گرمی در اتاق می‌چرخد. مرد جوان است و به دیوار تکیه داده. نگاه زن به دست دخترک است. کمر راست کرده سیب سرخی از کاسه‌ی سرامیکی برمی‌دارد.
- خسته شدی!
دختر موهایش را پشت گوش جمع کرده، دوباره خم می‌شود روی دفتر نقاشی
- ساکت باش شلوغ بلا!
زن خنده بر لب، سیب میان دستهایش قل می‌خورد. صورت مرد آرام می‌چرخد به طرف صدا. مداد سبز لای انگشتهای سفید و کوچک تند حرکت می‌کند.
- پوست بگیر
- با پوست بخوری لپهات قرمز می‌شه
مداد زرد از جعبه‌ی مدادهای رنگی بیرون می‌آید. لنگه‌ی نیمه‌باز پنجره در باد تکان می‌خورد. صورت مرد دوباره برگشته طرف روشنایی. زن سیب را در بشقاب نصف می‌کند. نیمی از آن را برداشته و می‌گیرد طرف مرد. دست مرد دراز می‌شود. نگاه دختر لحظه‌ای بالا می‌آید. رگه‌ی سیاهی در سفیدی گوشت سیب دویده
- کرموئه!
آرواره‌ی مرد از حرکت می‌افتد.

حالا نوبت مداد آبی‌ست. رنگ زرد می‌رود توی جعبه. دست مرد کاسه می‌شود جلوی دهنش. زن، خمیده با چشمهای درشت عسلی تند پلک می‌زند.
- کش کش، مداد بر کاغذ...
- کلاغ که آبی نمی‌شه
دخترک سر بلند نمی‌کند. شلال موهایش روی دفتر می‌لغزد.
- میشه، خوب هم میشه!
مرد سیب نیم‌خورده را پرت می‌کند طرف پنجره
- سیاه‌ان!
تکه‌های سیب چسبیده به شیشه سر می‌خورد. حرکت مداد آبی کند می‌شود.
- تو آسمون که میرن آبی‌ان!
زن رگه‌ی سیاه سفیدی گوشت سیب را با کارد می‌تراشد.
مرد زانوهایش را بغل کرده تکرار می‌کند:
- یکدست سیاه‌ان.

دختر با تکان سر موها را از جلو صورتش می‌زند کنار. مرد زانو در بغل، انگشتهای پایش همدیگر را می‌سایند.
- سمیرا میگه انگشتهای پای باباش یه روز سبز میشه
نیمرخ مرد بی‌حرکت می‌شود.
زن لبش را می‌گزد.
- سمیرا بچه‌ست!
هنوز با کارد نصفه‌ی سیب را می‌تراشد.
دختر با لجبازی می‌گوید:
- سبز می‌شه!

لنگه‌ی پنجره می‌خورد به دیوار. آفتاب روی صورت مرد می‌لرزد. زن پاشده و پرده‌ی توری گلدار را می‌کشد جلوی پنجره. صورت مرد پر از سایه می‌شود. دختر مداد نارنجی را انتخاب کرده.
- کوهها آبی‌ان، مگه نه؟
زن آمده سر جایش، پرده در باد کشیده می‌شود.
- از دور آبی‌ان، نزدیک که بشیم رنگ خاک‌ان.
نگاه دختر توی آینه‌ی قدی روبه‌رویش می‌گردد. گوشه‌ی پرده در آینه تاب می‌خورد و بالا می‌رود.
- مثل صورت بابا تو عکسهاش
مرد سرش را تکیه داده به دیوار، سیبک گلویش بالا پایین می‌رود.
- گل به صورتمان می‌مالیدیم
دختر می‌خندد، صدا دور می‌شود
- نور ماه بود، دشمن می‌دیدمان...
چند قطره‌ی لزج از لای انگشتهای زن چکیده روی دامنش. مرد چانه‌اش را می‌گذارد بین دو کاسه‌ی زانو. دختر با آواز می‌گوید:
-کوهها آبی‌ان، درختها صورتی
زن سیب له شده را گذاشته بشقاب و با دستمال کاغذی دستهایش را پاک می‌کند.
- نگار!
- قاصدک را چه رنگی بکشم؟
زن می‌کوبد روی دفتر نقاشی
- نگاه کن، هیچی رنگ خودش نیست!
دختر رو می‌کند به مرد
- دروغ میگه، هست!
مرد انگار با خودش
- لای علفها مین گوجه‌ای کاشته بودن، بابای سمیرا جلوتر می‌رفت
- ماه بنفش!
- نگار!
و مداد ها را یکی یکی برداشته جمع می‌کند توی دستش
- پاشو برو حیاط بازی کن
دختر شانه بالا می‌اندازد
- کور بشم اگه دروغ بگم
مشت زن می‌خورد به سینه‌ی نگار
- خفه شو!
- خودم دیدم
مرد چیزی نمی‌گوید. زن مدادها را می‌ریزد زمین و از اتاق بیرون می‌رود. دختر هق می‌زند. مرد صدایش می‌کند:
- نگار
دختر دفتر را برمی‌دارد و می‌رود طرف مرد
- مامان دروغ میگه!
انگشتهای مرد از لای موهای دختر می‌لغزد روی صفحه‌ی نقاشی
- قشنگه!
دختر به آرامی می‌گوید:
- ماه بنفش نیست. سفیده، مگه نه؟
انگشتهای مرد روی یک یک رنگهای نقاشی مکث می‌کند.
- ماه تو اما قشنگتره!
دختر گونه‌ی خیسش را می‌چسباند به حفره‌ی خشک و خالی از چشمهای پدر...

(( دائی جونم ))

لحظه هایم را اگر از نگاههایت ایمن کنی می نشینم و تا صبح برای آسمان ابر می آورم

علیرضا — Sat, 29 Nov 2008 04:27:19 GMT

● زین گونه ام
که در غم غربت شکیب نیست
گر سر کنم شکایت هجران ، غریب نیست
جانم بگیر و صحبت جانانه ام ببخش
یارا ...!
کز جان شکیب هست و ز جانان شکیب نیست
گمگشته دیار محبت کجا رفت ؟‌؟‌!!..
نام حبیب هست و نشان حبیب نیست
عاشق
منم
که یار به حالم نظر نکرد ...
ای خواجه !
درد هست :
ولیکن طبیب نیست ....

تنها سه کلمه بود که مرا آتش زد

علیرضا — Sat, 30 Aug 2008 08:09:32 GMT

چرا مرا در پس دلتنگی ات به گذشته باز می گردانی!!!

من از سایه های عشق بیزارم....

(بدون عنوان)

علیرضا — Fri, 20 Jun 2008 07:41:41 GMT

عجیب واقعه‌ای و غریب حادثه‌ای
انا اصطبرت قتیلا و قاتلی شاکی

که را رسد که کند عیب دامن پاکت
که همچو قطره که بر برگ گل چکد پاکی

ز خاک پای تو داد آب روی لاله و گل
چو کلک صنع رقم زد به آبی و خاکی

صبا عبیرفشان گشت ساقیا برخیز
و هات شمسه کرم مطیب زاکی

دع التکاسل تغنم فقد جری مثل
که زاد راهروان چستی است و چالاکی

(بدون عنوان)

علیرضا — Sat, 14 Jun 2008 03:28:13 GMT

یاد ایامی که دیر و کعبه ام روی تو بود
سبحه و زنار من از تار گیسوی تو بود
دست و بازوی ترا بدنام بیجا کرده اند
در حقیقت قاتلم شمشیر ابروی تو بود
این اثرهاییکه در چشم نکویان دیده ام
نقش پای جلوۀ رم کرده آهوی تو بود
آخر عمر از حقوقت گشتم آگه ای عزیز
سالها آبی که میخوردیم از جوی تو بود
از چه رو قطع نظر کردی ز من ای آشنا؟
عشقری آخر شهید چشم جادوی تو بود

سپیدها

علیرضا — Mon, 09 Jun 2008 15:04:11 GMT

سپیدها ، رفتند
سکوت و رخوت پائیز و سایه های عبوس
بلوغ روشن پروانه های گمشده را
به سوی بستر دلگیر خواب می رانند
و آسمان و زمین نیز
خوب می دانند
که اشک
شاهد تبخیر آرزوست هنوز
سلام و طعنه یاران سوسمار نهاد
و مرگ و وحشت بی رنگ و سنگفرش گناه
مرا در این شب تاریک
همسفر شده اند
و زهر حسرت ، با خون من عجین شده است
و لحظه هایم
از یاد آشنا خالی ست
و چون بنفشه
در اندوه خویش غوطه ورم
و خوب می دانم
که عشق ، راه به اندوه من نخواهد برد
و زخمهایم را نخواهد شست
و چشمهایم
از انتظار
خواهد سوخت
و باز خواهم مرد
××××××××××
چرا صبوری و دیوارهای کهنه یکی ست ؟
و روزهایم ، از آفتاب خسته تر است ؟
و آسمان،
شب و روز
به روی این سر بی سایه
سنگ می بارد؟
××××××××
طنین واهمه ها گیج کرده است مرا
و هیچ پنجره یاد خدای خوب مرا
به روی ثانیه هاوا نمی کند دیگر...
کسی مدام سرم داد می زند:
- خاموش
و التماس مرا هیچ رنگ و بوئی نیست
و کودکی پدرش را غریبه می داند
و مادری پسرش را دروغ می خواند
و باغبان هم
از مرگ لاله بی خبر است
و دسته های عزادار
نوحه می خوانند
گمان کنم که عزای دل غریب من است
مسیح نیز در اینجا حضور دارد
- آه ـ
درنگ کرده و آهسته بر جنازه من
زبور می خواند
و نرم می پرسد:
صاحب جنازه کجاست؟
کسی هم نمانده که بر من نماز بگذارد
و لاشه عفنم را به خاک بسپارد
و آسمان هم در مرگ من چراغانی است
شب است
و ماه
از آنسوی ابرهای کبود
بر این جنازه سنگی
به غیظ می نگرد
×××××××××
مرور می کنم آهسته خاطراتم را
عبث ، عبث
دلگیر
خموش - بی تفسیر
جوانه ای بر سنگ
سپیده ای بی درنگ
خیال در ملکوت
هبوط در برهوت
و کوچنامه دلگیر باغبان
××××××××××××××
باز شب است
و در غم و تشویش خویش غوطه ورم
و دوست دارم تا آسمان عروج کنم
و عطر گریه
مرا یار و همنشین باشد
و بشکنم شب و روز
×××××××××××
و مویه هایم از زخمهای پنهانی ست
و های هایم
محراب یاد یعقوب است
سپیده سر زد و رفت
هزار سال بر این کوچ تلخ گریه کنید

(بدون عنوان)

علیرضا — Sun, 14 Jan 2007 08:06:00 GMT

تازه دارم کمی با کبوتر... کمی با کلمه... کمی با آسمان ِ بی اسم آشنا می شوم!... می گویند من آدم خوبی نبوده ام!... راست می گویند!... اول که بی بوریا بار آمدم... بعد گهواره به دوشی خاموش... حالا هم که تنها... چراغم اینجا و خیالم... جایی دور!... می گویند من آدم خوبی نبوده ام!... راست می گویند... من بارها به بعضی آدمها...کبوترها و شبگردها و کوچه نشین ها سلام کرده ام!... حتی گاهی بدون یک سلام خالی... از خواب انار خسته... چیزی نچیدم!... و بارها بی آنکه به شب شک کنم ،آهسته از چراغ خانه پرسیده ام که چرا از سکوت سنگ می ترسد!................

راست می گویند...من آدم خوبی نبوده ام!... سالها پیش از این... روزی دور از اندوه دی و دلگیری آذر... کبوتری نابلد... از حدس عطسه ی آسمان... به ایوان خانه ی ما آمد!... پنجره بسته بود!...من خانه نبودم!... و تمام شب باران آمده بود !... من آدم خوبی نبوده ام!... حالا می فهمی این همه هق هق ِ تاریک... تاوان کدام کلمه... کدام کبوتر ِ مُرده... و کدام آسمان ِ بی اسم است؟!…

یا صاحب کل نجوی ...یا منتهی کل شکوی....یا خیرالفاصلین...یا اول الاولین و یا اخر الاخرین...

اگر به نام تو تمام شود آغاز ترین آغازها خواهد بود...آغاز ترین آغازها...

یا خیر الفاصلین....

خداحافظ ...

Alireza.Farsad@Gmail.com